Dwie linie ewolucyjne kształtujące zachowanie sadu
Współczesne uprawiane mango (Mangifera indica) pochodzą z dwóch głównych ośrodków udomowienia. Zrozumienie, gdzie wybrana odmiana plasuje się między nimi, wyjaśnia, jak się zachowa, gdy deszcz padnie na otwarte wiechy lub gdy zimowe noce pozostają ciepłe.
Grupa indyjska (subtropikalna): Cechuje się nasionami monoembrionalnymi (jednym zarodkiem zygotycznym w nasieniu, który nie odtwarza się z nasion), intensywnym czerwonym lub karmazynowym rumieńcem antocyjanowym, pełnym owalnym kształtem owocu i złożonymi, żywicznymi terpenami o aromacie. Klasyczne odmiany indyjskie, takie jak 'Alphonso', 'Kesar', 'Dasheri' i 'Langra', a także historyczna fala florydzkich odmian dziedzicznych ('Haden', 'Kent', 'Keitt', 'Palmer' i 'Tommy Atkins'), wyhodowanych w okolicach Miami i Homestead po wprowadzeniu odmiany 'Mulgoba' w 1889 roku, dobrze rosną tam, gdzie wyraźna, chłodna i sucha zima wyzwala kwitnienie, a sucha wiosna chroni rozwijające się owoce.
Grupa indochińska / południowo-wschodnioazjatycka (tropikalna): Cechuje się nasionami poliembrionalnymi (wiele klonalnych zarodków nucellarnych obok jednego zarodka zygotycznego), wydłużonymi lub nerkowatymi owocami o żółtej lub zielononawej skórce w dojrzałości, niską zawartością włókien oraz czystym, słodko-kwiatowym miąższem z minimalną żywicą terpentynową. Odmiany takie jak 'Nam Doc Mai' (Tajlandia), 'Carabao' / 'Manila' (Filipiny), 'Ataulfo' / 'Honey' (Meksyk) i 'Kensington Pride' (Australia) wykształciły się w warunkach monsunowej wilgotności i zazwyczaj wykazują wyższą naturalną odporność na Colletotrichum gloeosporioides na liściach i kwiatostanach.
„Na wybrzeżach lub wyspach, gdzie wilgotność względna przekracza 80% podczas kwitnienia, zastąpienie zaledwie połowy kwatery odmianami poliembrionalnymi lub hybrydowymi o niskiej podatności na antraknozę stabilizuje coroczne zawiązywanie owoców bez podwajania liczby oprysków fungicydami.”
Klasy witalności korony: odmiany karłowe, półzwarte i wysokowzrostowe
Witalność drzewa decyduje o tym, ile czasu każdego lata spędzasz na drabinach z sekatorami na wysięgniku. Nowoczesne programy hodowlane, w tym Stacja Badawcza Ogrodnictwa Subtropikalnego USDA-ARS w Chapman Field w Miami, Indyjski Instytut Badań Rolniczych (IARI) w Nowym Delhi oraz Australijski Narodowy Program Hodowli Mango, stawiały na skracanie międzywęźli i wczesne owocowanie.
- Prawdziwie zwarte odmiany kompaktowe (kontrolowana wysokość 2,5–3,5 m): 'Pickering', 'Ice Cream', 'Julie', 'Irwin' i 'Amrapali' (klasyczna hybryda 'Dasheri' × 'Neelum' z IARI). Odmiany te mają krótkie międzywęźla, umiarkowanie krótkie rzuty wegetatywne i obfite kwitnienie na końcach pędów, nawet w dużych pojemnikach lub przy żywopłotach o wysokości 3,5 m.
- Odmiany umiarkowane / rozłożyste (kontrolowana wysokość 4–5,5 m): 'Glenn', 'Mallika', 'Cogshall', 'Carrie' i 'Nam Doc Mai #4'. Łatwo je utrzymać na wysokości zbioru z ziemi dzięki jednemu cięciu skracającemu po zbiorach i jednemu późniejszemu skracaniu wierzchołków.
- Silnie rosnące wyprostowane odmiany wzorcowe (powyżej 6 m, o ile nie są agresywnie cięte): 'Valencia Pride', 'Kent', 'Kesar', 'Edward' i 'Lemon Zest'. Drzewa te wytwarzają przyrosty wegetatywne o długości 40–60 cm na rzut i wymagają systematycznego formowania szkieletu oraz kontrolowanego azotu, aby nie zacieniać sąsiednich rzędów.
